Zapewne zauważyliście, że ubiegłe 12 miesięcy było pełne artykułów o community i pochodnych. Przywołując na chwilę nomenklaturę serialową – byliście świadkami sezonu o społeczności front-end. Mimo że tekstów technicznych pojawiło się niewiele, to nie żałuję tego. Udało się wywołać kilka bardzo pozytywnych przemian i ruchów oraz scementować to, co zaczęło się w 2010 w postaci darmowych szkoleń i konferencji Front-Trends.

W 2011 zapoczątkowałem spotkania meet.js, z czego jestem najbardziej dumny. Dziś idea darmowych meetupów front-endowych działa prężnie w 4 miastach (Poznań, Warszawa, Kraków, Wrocław), a w kolejce czekają następne dwa i tylko kwestią czasu jest, kiedy od nieśmiałego flirtu przejdziemy do czegoś poważniejszego. Wisienką na torcie był meet.js Summit – pierwsza darmowa konferencja o front-endzie, która pokazała, że warto przychodzić na konferencje, ale i też być ich aktywnym uczestnikiem. Wielu jej prelegentów jeszcze niedawno drżało na myśl o pierwszym występie przed większą publicznością. Dziś wręcz palą się do kolejnych prelekcji. Z nadzieją będę wypatrywał ich na zagranicznych scenach. Już dzisiaj pojawiają się na nich (lub dopiero pojawią): Maciej Małecki, Michał Budzyński czy Kamil Trebunia.

Na Summicie pokazaliśmy również sponsorom, że na takie wydarzenia przychodzi mnóstwo osób – i to nieprzypadkowych. Konferencje to doskonałe miejsce, by spotkać utalentowanych ludzi, którzy stale chcą się rozwijać i poszukują najświeższej wiedzy. Dzięki wsparciu firm takich jak Mozilla, Allegro czy Cognifide, odczuwam satysfakcję, że za tę cenę (a w zasadzie jej brak) zbliżyliśmy się do poziomu niektórych komercyjnych eventów tego typu.

Gdyby spytać mnie o mój prywatny ranking, to chyba najciekawszym wydarzeniem lokalnych meet.js była prezentacja Bartosza Szopki o CSS 3D i impress.js, który bije rekordy popularności. Tak, ten event powstał właśnie po to, by tacy magicy jak Bartosz mogli pokazać jak świetną robotę odwalają. Również Krzysztof Szafranek na Summicie pokazał się z dobrej strony i czekam na więcej na innych konferencjach.

W 2011 z Pawłem Czerskim zrobiliśmy również pierwszą edycję Falsy Values – warsztatów i konferencji o JavaScript. Wydaje nam się, że w tej części Europy potrzebne są dobre warsztaty tematyczne i będziemy kontynuować to wydarzenie, choć być może dopiero za rok. Przy okazji czapki z głów dla Pawła – podejście do detali i kreatywność jakie prezentuje, przyczyniła się w dużej mierze do sukcesu eventu. Sama nazwa była moim zdaniem strzałem w dziesiątkę. Cieszę się, że mogę współpracować z takimi utalentowanymi ludźmi.

Właśnie, o ludziach było tutaj mnóstwo. Poczułem się w obowiązku przeznaczyć im skromne łamy mojego bloga, bo miałem mocne przekonanie, że wielu zdolnych front-endowców w naszym kraju po prostu w tej branży nie widać. Powstała więc seria o Ludziach Front-endu z PorneLem, Marcoosem, Kacprem, Piotrem Zalewą oraz AKAI i kilka wpisów zachęcających do wzięcia się za front-end na poważnie.

Jeśli chodzi o teksty, to chyba najbardziej dumny jestem z artykułu „Stan społeczności front-end w Polsce w dobie HTML5″. Dużo pracy, ale i wielka satysfakcja z tego, że udało się przedstawić to, czym żyje obecnie polski front-end. A było tego sporo.

Bo tak naprawdę mamy wielu interesujących ludzi w tej naszej branży. Poznałem ich w 2011 dziesiątki, a może setki. Wielu z nich jestem wdzięczny za ciepłe słowa w stosunku do pracy, jaką wykonuje – nawet nie wiecie, jak fajnie jest usłyszeć na jakimś evencie o tym, że ktoś nauczył się JavaScriptu z moich materiałów.

Dziś mogę powiedzieć, że mam wielu znajomych ze sceny front-end. Chyba najlepsze, biorąc pod uwagę towarzyską część konferencji, było Front Row – tam pierwszy raz udało się zamienić słowo z wieloma postaciami z Krakowa, który jest dla mnie swoistą stolicą polskiego fornt-endu (choć o to miano walczy też dzielnie Poznań). Wcześniej, na konferencjach, które organizowałem jakoś nie było do tego sposobności.

Tutaj pojawia się też wątek JSNews.pl. Uruchomiliśmy ten portal z założeniem przekazywania ciekawych informacji o front-endzie i JavaScript. Niestety polegliśmy, jeśli chodzi o wolny czas dla tego projektu. Nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło. JSNews przeistoczyło się w grupę na Facebooku, gdzie obecnie zapisanych jest prawie 400 developerów. Codziennie toczymy zażarte, ale i dowcipne dyskusje o JavaScripcie i podobnych. Momentem przełomowym związanym z tą grupą było spotkanie meet.js Weekend w Poznaniu – przyjechało na nie kilkanaście osób, poznaliśmy się dobrze, a historie z nim związane będą pamiętane jeszcze bardzo długo.

Na blogu pojawiły się również konkursy. Brawa dla Autentiki, która przetarła szlak i zorganizowała dla Was pierwszy taki konkurs z nagrodami.

Z ciekawych faktów związanych z poprzednim rokiem, kupiłem JavaScript.pl z zamiarem oczyszczenia tej domeny z niezwiązanej z tematyką treści. Jeśli chodzi o prywatne sprawy, jestem bardzo zadowolony, że mogłem pomóc kilku osobom – przede wszystkim wielu z nich znalazło pracę po moim poleceniu. Odczuwam z tego powodu dużą satysfakcję. Fajnie też, że pojawił się ze mną wywiad na mamstartup.pl.

Co do spraw technicznych – w roku 2012 mam zamiar przypomnieć się ludziom, że potrafię jeszcze tworzyć interesujące projekty – choć głosowy Debugger był według mnie ciekawym eksperymentem. Pierwsza połowa roku powinna być pod tym względem niezmiernie ekscytująca. W 2011 roku zaś opublikowałem 3 prezentacje – o ECMAScript 5, o HTML5 i CSS3 i JavaScript: Make the right choices. Ta pierwsza ma już ponad osiem tysięcy wyświetleń! Było mi też dane dać prelekcję na Hackfeście w Poznaniu! Przeprowadziłem również kilka komercyjnych szkoleń dla największych firm IT w Polsce i muszę stwierdzić, że bardzo podoba mi się taka forma spędzania czasu. Praca z ludźmi jest o wiele ciekawsza niż kodowanie, choć to temat na inny artykuł.

W roku 2011 było też kilkadziesiąt/kilkaset maili bez odpowiedzi – niestety nie jestem już w stanie odpowiadać na wszystkie. Nie udzielam również pomocy ze skryptami, choćbym chciał, to niestety żyję za coś innego. Wydaje mi się, że nastał moment w moim życiu na lepsze zorganizowanie swojego czasu – biorę na siebie ostatnio o wiele za dużo, choć lubię się sprawdzać w nowych rzeczach.

Każdy rok definiuje u mnie lista pomysłów do zrealizowania. Jeśli takich nie będę miał, mogę powiedzieć, że dany rok będzie nudny. Co do 2012 jest przeciwnie – jest ich sporo, wiele wyklarowało się pod koniec roku 2011, dlatego z nadzieją spoglądam w przyszłość. Oby udało się zrealizować wszystkie z nich!

Od lewej: Daniel Mendalka, Piotr Kaleta, Adam Jodłowski

ferr: Nie macie wrażenia, że organizowane przez Was eventy powinny być częścią programu studiów informatycznych?

Piotr Kaleta: Jak najbardziej, aczkolwiek widzimy wyraźne problemy, które uniemożliwiają takie podejście – przede wszystkim brak programu studiów, który zapewnia dostateczną opcjonalność w wyborze zagadnień oraz kadry wykwalifikowanej w najnowszych trendach technologicznych z zakresu web.

Pytam, ponieważ uczelnia kojarzy mi się z przestarzałą wiedzą, nie mającą nic wspólnego z realiami. Jak się czujecie wnosząc powiew świeżości w skostniałe struktury Waszej Alma Mater?

Piotr Kaleta: Wszystko opiera się tak naprawdę o ludzi, z którymi mamy okazję – wielokrotnie szczęście – pracować na naszej uczelni. Często są to pasjonaci, którzy mimo dużego obłożenia poświęcają dodatkowe godziny i wysiłek na pomaganie nam w przebijaniu się przez zarówno strukturę, jak i materiały. Odpowiadając na pytanie – kiedyś sami dużo byśmy dali za platformę, którą teraz tworzymy, wszystkiego czego uczyliśmy się, musieliśmy uczyć się sami – często na błędach. Chcemy teraz przekazać tę wiedzę dalej.

Nasze podejście zakłada, iż każdy ma jakąś pasję – coś, co go kręci w webie. Tworząc środowisko do rozwoju dla takich osób, tworzymy coś ponad zwykłe koła naukowe/organizacje studenckie – to po prostu społeczność ludzi, którzy się znają i robią razem fajne rzeczy, które na obecną chwilę coraz bardziej wiążą nas z biznesem i najnowszymi technologiami – tylko się z tego cieszyć.

W tym miejscu powinniśmy tak naprawdę napisać czym jest AKAI, bo to właśnie w ramach tego projektu robicie wspaniałe rzeczy, o których tutaj mówimy.

Daniel Mendalka: Społecznością programistów chętnych do zdobywania wiedzy i doświadczenia, dzielenia się tym z innymi. Katalizatorem dla innych inicjatyw, które umożliwiają rozwój zawodowy, wymianę wiedzy.

Piotr Kaleta: Żeby opisać to w jednym zdaniu – chcemy, aby każdy, kto pasjonuje się IT i webem mógł zacząć działać bez napotykania na typowe problemy – skąd wziąć materiały? Jak wygląda rynek? Gdzie mogę znaleźć mentora? I wiele innych … Zazwyczaj odpowiedzią „przy piwie” na temat czym jest AKAI jest 20 minutowa dyskusja o tym, co robi osoba pytająca i jak możemy mu w tym pomóc – plus informacje o tym, co obecnie robimy.

Z kim może współpracować AKAI?

Piotr Kaleta: Najczęściej pracujemy ze studentami, biznesem oraz pracownikami naukowymi. Dla studentów jesteśmy społecznością, która wspiera inicjatywy i pomaga każdemu przejść od startu – gdy HTML5 jest jeszcze tajemnicą – do momentu, gdy faktycznie można o sobie powiedzieć, że jest się tzw. „ninją” i zamknęło się projekty, było się prelegentem na eventach i konferencjach oraz mentorowało innym – młodszy studentom. Dla biznesu jesteśmy źródłem cennych specjalistów i konsultingu, jeśli chodzi o niszowe technologie i metodyki tworzenia produktów interaktywnych, staramy się również tworzyć pierwsze w Polsce inicjatywy U2B (university to business). Jeśli chodzi o pracowników naukowych – cóż, każdy lubi gdy w okół jego przedsięwzięć jest skupiona rzesza naprawdę zdolnych studentów, a ich wiedza ekspercka służy do rozwoju naprawdę innowacyjnych projektów.

Biznes? To na polskich uczelniach bywa biznes?

Piotr Kaleta: Czasami zdarza się, że zabłądzą. ;) Obrócę pytanie, ponieważ – niestety – to kwestia tego, jak bardzo uczelnie chcą pracować z firmami. W biznesie nie brak ludzi, którzy mają duże ambicje i widzą potencjał we współpracy z uczelniami – w końcu uczelnie są źródłem bogatego know-how oraz – przede wszystkim – źródłem specjalistów, a kto nie chciałby mieć studenta, który pierwszego dnia może – bez dodatkowego szkolenia – siąść do pracy na naprawdę zaawansowanych metodykach w rozbudowanych cyklu projektowym? Niestety to wymaga długotrwałej współpracy, nie pojedynczego rzutu na taśmę, jak na początku dobrego związku.

Jak więc AKAI współpracuje z biznesem?

Piotr Kaleta: Jeśli chodzi o współpracę z biznesem AKAI-style, obecnie – często zmagając się z przeciwieństwami losu (niestety administracja uczelni nie uznaje czegoś takiego jak ambitny i kreatywny organizacyjnie student) – udało nam się nawiązać współpracę z takimi markami jak Google, Opera, Adobe, Software AG oraz licznymi biznesami lokalnymi np. WebDoctor czy eConsulting – współpraca z tymi firmami to budowanie sytuacji win-win – firmy dają nam wiedzę ekspercką, możliwości biznesowe do szkolenia ambitnych studentów na polu walki oraz – co udało się ostatnio Adamowi Jodłowskiemu pozyskując z Google zestaw smarthphonów do Androida – wartościowy sprzęt, dzięki któremu możemy prowadzić profesjonalne warsztaty.

To na co liczymy, to otwarcie faktycznych programów akademickich sponsorowanych przez firmy, które są zainteresowane danymi technologiami oraz sponsoring dla wybitnych studentów, którzy zasługują na zapewnienie dostępu do konferencji oraz mentoringu na naprawdę wysokim poziomie.

Zgłasza się do Was firma, która potrzebuje wsparcia technologicznego. Co może uzyskać? Zatrudnić Was jako konsultantów? Outsourcować Wam projekt? Jak to wygląda?

Piotr Kaleta: Przy takim natężeniu specjalistów nie dało się prędzej czy później uniknąć takiego pomysłu – robimy projekty dla firm w paru różnych trybach. Pierwsze podejście to pomoc firmie w znalezieniu studentów – często otrzymujemy zapytania „szukamy kogoś do pracy przy …” – aczkolwiek dużo z tych pytań umiera – priorytetem jest dla nas dobre poinformowanie studentów – wymagamy od firm podania dokładnego zakresu zadań, warunków pracy i stawki – bez tego nie uważamy, że firma podchodzi „w porządku” do studenta.

Drugie podejście – część naszych studentów dołącza do projekt i rozwija go razem z firmą, my dostarczamy szkolenia dla studentów, firma daje możliwość korzystania z dobrych narzędzi pod nadzorem ludzi z dużą praktyką projektową. Te projekty to moment przejścia studentów z uczelni do biznesu.

Trzecie – bierzemy projekty na siebie, organizujemy team i ruszamy do działania. Cieszymy się, że firmy wybierają nas, zamiast innych firm, które działają rynkowo. Mamy przy tym jedno proste założenie – nasze umiejętności pozwalają na budowanie profesjonalnych aplikacji jako nasz podstawowy warsztat – innowacja jest naszą wartością dodaną. Dodatkowo bardzo ważną rzeczą jest podejście kompleksowe do usługi – profilujemy grupę docelową, sposób świadczenia usługi, projektujemy i budujemy produkt, a później pomagamy go rozwijać. Firmy bardzo chętnie z nami współpracują, dzięki temu też uczymy studentów bardzo ważnej rzeczy – ile faktycznie warta jest ich praca.

Jak wyglądały początki AKAI? Macie typowego ojca założyciela?

Piotr Kaleta: To dziecko ma dwóch ojców. ;) W sumie pamiętamy to jak dziś – w połowie naszych studiów mieliśmy szczęście trafić na znakomitego wykładowcę – dr Mikołaja Morzego, który po „szantażu” podczas jednych z zajęć z aplikacji internetowych z naszej strony zgodził się od tej pory poświęcać swój czas przy kole naukowym – wtedy jeszcze myśleliśmy o kole jako o małej grupie ludzi. Później – po wyjeździe na parę konferencji, projekt GENSO (na którym mieliśmy okazje współpracować z Adamem Kędziorą (amsterdam++ ;) ) – świetnym project Managerem jeszcze wtedy z UAM – zobaczyliśmy niewykorzystany potencjał i niszę, która przez nikogo nie jest zauważana – możliwość budowy koła jako społeczności, w której studenci nie są tylko pojedynczymi kropkami na uczelni, którą kończą po 5 latach, a faktyczną inicjatywę, gdzie każda kropka ma szansę łączyć się z innymi i wypracowywać nowe, fajne rzeczy. No i kończą nam się godziny snu, które możemy poświęcać, czas się przesiąść na kroplówki.

Ilu dzisiaj członków skupia AKAI?

Daniel Mendalka: Przez jakiś czas monitorowaliśmy ilość osób, które uczęszczają na spotkania organizowane przez nas, lecz w momencie, kiedy liczba ta przekroczyła mocno 200 i informacje o działalności AKAI zaczęły docierać do grupy nie będących studentami, nie byliśmy w stanie ogarnąć tej liczby.

Piotr Kaleta: Działamy na trzech uczelniach w Poznaniu, mamy też silne sygnały z Łodzi, gdzie chcą zakładać dalsze AKAI – przy takiej liczbie osób staramy się przekładać obciążenie na poszczególne jednostki na uczelniach. Co doprowadza nas do istotnego problemu – póki nie wdrożymy odpowiednich mechanizmów – co z kolei wiąże się z biurem i osobami, które będą przy tym normalnie pracować – nie będziemy mieli szansy ogarniać członków na poziomie HR, jaki uważamy za odpowiedni. Zostajemy przy sytuacji, gdzie każda chwila to decyzja pomiędzy nowym projektem a rozwijaniem struktury – oby potrwało to niedługo.

Organizujecie mnóstwo eventów typu meetup, prelekcje, szkolenia z front-endu, JavaScriptu., Pythona. Poruszacie mnóstwo tematów, o których ciężko usłyszeć w polskim internecie, a co dopiero na uczelni. Z czego jesteście dziś najbardziej dumni?

Daniel Mendalka: Że jeszcze nie trafiłem na odwyk od kofeiny.

Piotr Kaleta: Z tego, że młodzi ludzie na pierwszym roku, jeszcze przed pierwszym kontaktem z naszej strony, wiedzą czym jest AKAI – że jest to marka rozpoznawana zarówno biznesowo, jak i akademicko. Widzimy, że energia, pasja i czas jaką poświęcamy na pielęgnowanie tego organizmu w końcu przynosi efekty.

Warto chyba też dodać, że Wasze eventy są darmowe? Mylę się?

Daniel Mendalka: Wszystkie nasze spotkania są darmowe i otwarte dla każdej osoby zainteresowanej tematem.

Rzeczywiście ciężko jest organizatorom działać w realiach akademickich? Ciągle mam przed oczami opowieści znajomych, jak to ciężko jest coć załatwić w dziekanacie i tak dalej. Chyba wszyscy o tym słyszeliśmy…

Piotr Kaleta: Tak – i bynajmniej nie jest to kwestia „Pań z Dziekanatu”.

Daniel Mendalka: Rzeczywiście, przetarcie szlaków pomiędzy pokojami z masą różnych dokumentów, podpisów i pozwoleń może być na początku zniechęcająca. Jednak po jakimś czasie przestaliśmy być kolejnym petentem przy okienku, a zaczęliśmy być rozpoznawani jako osoby, które robią interesujące i ciekawe rzeczy na uczelni, co znacznie ułatwiło współpracę z tak dużymi instytucjami jak Uniwersytet czy Politechnika.

Piotr Kaleta: Generalnie pracownicy, którzy są najbliżej nas, dziekanat, instytuty są otwarci na nasze działania. Problem pojawia się, gdy pniemy się coraz wyżej w strukturze uczelni. Ludzie jeszcze nie rozumieją roli promocji uczelni poprzez eventy i inwestycje w naprawdę dobre społeczności i inicjatywy. Często jesteśmy blokowani, gdyż pracownicy widzą, że wraz z naszym rozwojem przybywa im pracy – nasz dream case to oddzielny pracownik akademicki z decyzyjnością i czasem przeznaczonym w 100% dla organizacji akademickich. Na chwilę obecną – i przykro nam z tego powodu – uczelnie nie są gotowe na wspomnianego ambitnego studenta, na jednej uczelni powiedziano nam wprost, że nie są zainteresowani naszą działalnością – student ma się uczyć, a wszystko inne to co najwyżej inicjatywa pracowników, nigdy studenta. Tak naprawdę widzimy przyszłość uczelni w modelu, który możemy zauważyć na zachodzie – silne wsparcie dla ludzi, którzy mają pomysł i chcą poświęcić czas – ułatwienie, a nie utrudnienie pracy. Tak, jak w każdej dobrej firmie – ludzie są wspierani, uczelnie IT, które tego nie dostrzegą szybko zejdą z mapy społecznościowej – a raczej – nigdy na nią nie trafią.

Żyjemy w dobie HTML5. Jakie plany w związku z promocją otwartych standardów sieciowych i nowych API ma AKAI?

Daniel Mendalka: AKAI jako założyciel Poznań GTUG nie uznaje Open Web. Google Web rządzi! ;)

Piotr Kaleta: Współpracujemy z rzeszą mikrospołeczności i specjalistów z zakresu IT – jeden event na trzy to tematy bliskie HTML5. Otwarte standardy to przyszłość – niestety tutaj znowu cios w twarz, pojęcie to w standardowym programie nauczania jest zaniedbywane, staramy się to naprawić.

Daniel Mendalka: Mamy na swoim koncie co najmniej kilka wykładów dotyczących HTML5, w najbliższym czasie pojawią się też okazje, żeby przyjrzeć się nowinkom z bliższej perspektywy w trakcie hackathonu. Pojawia się też coraz więcej osób, które mają już spore doświadczenie w wykorzystywaniu tych technologii, co umożliwi pokazanie jak radzić sobie z nimi w warunkach bojowych.

Uznajmy, że jestem specjalistą, jeśli chodzi o semantykę w HTML5. Chcę poprowadzić u Was kilka prelekcji. Jakie warunki muszę spełnić?

Piotr Kaleta: Mówisz jaki masz temat, czy Twoja prezentacja wymaga specjalnych umiejętności u studentów i ewentualnie datę, kiedy chciałbyś przedstawić całość – to wszystko, my zajmiemy się salą i promocją.

Daniel Mendalka: Napisz do nas, umówimy się na piwo, pogadamy o szczegółach i zaczniemy działać.

Widzicie wśród Waszych kolegów zainteresowanie dobrym front-endem? Jak ocenicie świadomość developerów, jeśli chodzi o dostępność i użyteczność stron internetowych?

Piotr Kaleta: Chciałbym powiedzieć, że wysoko – część ludzi chce się interesować dobrą budową warstwy prezentacji – niestety ludzie są tu całkowicie zdani na siebie pod kątem co daje uczelnia w podstawowym programie. Uczelnie po prostu nie zdążyły jeszcze wprowadzić oddzielnych kursów dot. front-endu. Jednakże widzimy tutaj duży potencjał ze strony studentów.

Piotrze, jesteś głową AKAI, Daniel Project Managerem. Czy Wasze koło działa jak każde inne, gdzie tradycyjnie będą wybierane nowe władze po Waszym odejściu z uczelni?

Daniel Mendalka: AKAi jest na tyle rozwinięte, że już dawno przestało być tradycyjnym kołem naukowym. Mamy masę możliwości rozwijania się zarówno na uczelni, jak i poza nią. Nie chcemy rezygnować z tego, co wypracowaliśmy przez tyle lat i na pewno będziemy szukać nowych form działania, które będą adekwatne do miejsca, w którym jesteśmy i tego, co możemy dostarczyć community.

Piotr Kaleta: Tu wychodzimy na często poruszany temat, AKAI – jak wspominaliśmy – jest na paru uczelniach. Dla nas liczy się społeczność i to, że co tydzień (lub parę razy w tygodniu) w Poznaniu dzieje się coś fajnego. To, co dzieje się na konkretnych uczelniach staramy się przekazywać kolejnym pokoleniom ambitnych studentów – wypracowaliśmy dla nich pewne mechanizmy i przetarliśmy ścieżki, i trzymamy za nich kciuki. Staramy się szukać możliwości i dawać im kolejne kropki do dołączenia niezależnie, czy będą to firmy, czy specjaliści.

Wiecie o podobnych inicjatywach na obszarze innych, polskich uczelni? Myślę, że Wasza jest godna naśladowania.

Piotr Kaleta: Kwestia społeczności i mikrospołeczności na polskich uczelniach to blue ocean – jeśli chodzi o rozmiar i prężność działania z tego, co mi wiadomo, jesteśmy jedyni w Polsce. Mamy naturalnie inicjatywy zapoczątkowane na uczelniach przez firmy – jednak to inicjatywy z parciem instytucji z poza uczelni realizujące ich cele biznesowe. Tak naprawdę studenci są tam tylko środkiem/narzędziem, nie źródłem idei.

Spotykacie się i bywacie w środowiskach akademickich. Macie do czynienia z wieloma zdolnymi ludźmi. Wszyscy mówią o tym, że Polacy są świetnymi programistami, ale nadal czegoś brakuje, by osiągnąć sukces biznesowy. Jaki mamy problem?

Piotr Kaleta: Środowisko, które nie zapewnia wystarczających możliwości biznesowych. Tak naprawdę dużo studentów IT staje na 2-3 roku przed dylematem: rozwijać siebie i zacząć szukać pracy później, czy zacząć klepać kod za 1-2 tysiące złotych i nie uczyć się przy tym niczego nowego. Brakuje też niestety odpowiedniej motywacji podczas studiów – znamy teorię, mamy gigantyczną wiedzę merytoryczną, ale nikt nie uczy nas na uczelni jak nią zainteresować i wprowadzić – w sposób konkurencyjny – w życie. Niestety, nawet w przypadkach ludzi, którzy przebiją się z pomysłem, życie i nieznajomość kruczków prawnych niszczy ich energię już na początku. Czego potrzebujemy? Większego mentoringu, programu studiów, który buduje kreatywność i daje ludziom wiarę oraz narzędzia do budowy własnych przedsięwzięć, a nie wizji siebie za pięć lat, jako dobrze opłacanej mrówki w boksie korporacyjnym.

Może chodzi też o własną inicjatywę, chęć rozwoju? Jesteście w zasadzie jedyną grupą studencką, która jest obecna na wszystkich eventach front-endowych w Polsce. To się ceni.

Daniel Mendalka: W Polsce i nie tylko – Praga i Berlin z GDD.

Piotr Kaleta: Tak, to drugi problem – młodzi ludzie przychodzący na studia nie są zmotywowani i nie wierzą w siebie – znamy zbyt wiele osób, które nie wiedzą dlaczego są na IT i – co gorsza – nie mają koncepcji na siebie. Dlaczego tak jest? Według mnie (osobiste zdanie) za dużo ludzi idzie na studia, a uczelnie nie są gotowe do zrozumienia swojej roli jako usługodawcy w całym tym procesie. Młodzi ludzie nie mają szansy się dowiedzieć, co mogą osiągnąć, mało ludzi bierze motywację i siłę walki z powietrza, trzeba wzorca i przykładu – a przynajmniej przysłowiowej marchewki.

Myślę, że AKAI jest dobrym punktem na uczelnianej mapie Polski, by zmienić tego typu stan rzeczy. Jak zachęcilibyście kandydatów, aby wstąpili w Wasze szeregi?

Piotr Kaleta: To kwestia odpowiedzi na pytanie – czy chcesz po 5 latach studiów w najlepszym wypadku być gościem z 5.0 na indeksie, który szuka pracy konkurując z resztą często 150+ osobowego roku? Czy specjalistą z doświadczeniem projektowym w niszowej dziedzinie – która jest również Twoją pasją?

Jakie są najbliższe eventy organizowane przez AKAI, które warto odwiedzić?

Daniel Mendalka: Dopinamy szczegóły współpracy z kilkoma firmami, które będą prowadziły cykle wykładów i warsztatów na temat Front-endu i Pythona. Jesteśmy cały sercem zaangażowani w wydarzenia organizowane pod marką Poznań GTUG oraz meet.js. Niedługo ruszamy z kolejną inicjatywą meet.php oraz wiele innych pomysłów, które czekają na właściwy czas, żeby ujrzeć światło dzienne. Najlepiej monitorować naszą działalność na akai.org.pl, facebook.com/akai.pp, poznan.gtug.pl, facebook.com/poznan.gtug i meetjs.pl.

Kilka projektów zrealizowanych przez AKAI

sprawdzaj.info.pl

sweetsensations (w trakcie tworzenia)

Doszedłem do tego wniosku po dwudniowym pobycie na konferencji onGameStart, która traktowała o developmencie gier w HTML5. Michał Budzyński stworzył znakomity, międzynarodowy line-up oraz sprawił, że na konferencji 3/4 gości pochodziło zza granicy. Był to pionierski event, ponieważ branża gier dopiero zaczyna, miejmy nadzieję, owocny romans z Open Web!

Wszyscy zainteresowani tematem powinni pojawić się na onGameStart z jednego powodu. To w Warszawie przewidywano przyszłość i omawiano to, co mamy obecnie. Nie w Berlinie, Nowym Jorku czy Londynie. Na chwilę stworzono z naszej stolicy centrum wydarzeń rosnącej branży gier ze świata HTML5. Byli przedstawiciele największych firm i organizacji. Pojawiło się nawet W3C ze swoimi warsztatami, co nie jest w Polsce zjawiskiem częstym. Śmiało oceniam konferencję jako bardzo dobrą i reagując śmiechem przyjmuję tłumaczenie, że to nie był to event dla front-endowców. Dziś jest nim każde wydarzenie, które ma w sobie coś z HTML5, CSS czy JavaScript. Po prostu!

Co jednak najważniejsze, obecna częstotliwość z jaką Polska pokazuje się na scenie międzynarodowej jest niezwykle krzepiąca. Już w październiku w Krakowie odbędzie się konferencja Front Row, w kuluarach mówi się o Sparkupie 2012, a Michał z kolei zapowiedział już następną edycję OGS – oby, mimo różnych plotek, była ona zorganizowana w Polsce. Niedawno ogłosiliśmy Front-Trends 2012. Działa fantastyczne AKAI, są GTUGi, DevMeetingi, pojawiają się eventy takie jak appspirina. Meet.js rośnie w siłę! Nie zatrzymujmy się, schowajmy do kieszeni uprzedzenia i działajmy!

To skomplikowany proces, mam tego pełną świadomość. Zanim Mozilla przyzna się do błędu, że powinna założyć hackspace w Warszawie minie jeszcze trochę czasu. Musimy zacząć lepiej zarabiać, więcej tworzyć i eksperymentować. Nie bać się ruszyć do przodu. Sam chciałbym zająć się głównie pisaniem, tworzeniem dem i organizowaniem różnych rzeczy, jednak nadal mam własne obowiązki, które nie pozwalają mi skupić się na promocji front-endu na 100%. Dzięki takim ludziom, jak organizatorzy konferencji wiem jednak, że nie jestem sam i wspólnie budujemy coś, co będzie (i często już jest!) podziwiane na zewnątrz…

Linki do relacji z onGameStart (via Ender):

• SmashingLabs (EN, dzień 1 oraz dzień 2)
• jPortal (PL, dzień 1 oraz dzień 2)
• Tomasz Kowalczyk (PL, dzień 1 oraz dzień 2)
• Open Grid (PL, dzień 1 oraz dzień 2)
• Nestor Alvaro (EN, całość)

Pytania z tej jednej kategorii. Dla jednych nieco śmieszne, dla drugich składające się prawie na sens życia. Co by było, gdyby…? Gdybyś nie wsiadł do tamtego pociągu. Gdybyś w pewnym momencie zgodził się na coś, co było równie interesujące jak to, co ostatecznie wybrałeś. Gdybyś wybrał tę firmę. I tak dalej. O ile odpowiedzi na nie są, w gruncie rzeczy, trudne do uzyskania i w ogóle cały ten temat trąci przykrym filozofowaniem, to – uważam – zawsze można wyciągnąć kilka ciekawych wniosków. Dla mnie najbardziej fascynujące w tym wszystkim było jedno pytanie: jak potoczyłoby się Twoje życie, gdybyś na swojej drodze nie poznał pewnych osób.

Jesteśmy egoistami. Mniej lub bardziej. Mimo że żyjemy w społeczeństwie, tworzymy grupy, kółka, koleżeńskie znajomości, to tak naprawdę dla większości najważniejsi jesteśmy sobie sami, a w modzie jest rywalizacja. Swoje sukcesy kojarzymy z własnymi zasługami. Oczywiście – to, co nam się przydarza to głównie miks naszych umiejętności, pracowitości i szczęścia. Co prawda ze szczyptą losu, ale tak, pierwszoplanową rolę odgrywa to, co nasze, własne. I jest to z reguły sprawiedliwy tok rozumowania. Rzadko jednak zdajemy sobie sprawę, że do tego wszystkiego dochodzą jeszcze miejsca, w których byliśmy i okoliczności, w jakich do czegoś doszło. Czy kiedykolwiek nad tym myślałeś? Jesteś w stanie powiedzieć, ok, ten człowiek wpłynął na moje losy?

Nie ukrywam, wiele razy łapałem się na zbyt dużej pewności siebie flirtującej z brakiem pokory. I pewnie czasem dalej tak mam. Jest to jedna z najbardziej popychających do działania i motywujących cech, choć z drugiej strony – często straszna klapka na oczy, nie pozwalająca dostrzec błędów i czynników, których być może dało się uniknąć. Szybko też przekonałem się, że nie wszystko zależy ode mnie. Choćbym był alfą i omegą. Że warto docenić ludzi, którzy – czasem mimowolnie – pomogli mi lub sprawili, że coś stało się łatwiejsze.

Działamy w branży programistycznej. Piszemy na forach, dyskutujemy. Niektórzy tworzą jeszcze blogi, inni tweetują. Wiecie, jakie mam czasami wrażenie? Że to często zerojedynkowe, pozbawione szacunku do innych dyskusje. Brak dystansu. Programiści to jedni z największych egotyków, nieskorych do przyznawania się do błędów i wyrażania podziękowań. Nie wszyscy, ale trend ten jest na tyle wyraźny, by o tym powiedzieć. No bo co? Każdy musi udowodnić, że jest najmądrzejszy, że potrafi rozwiązać problem lepiej, że zna się lepiej i tak naprawdę to Zuckerberg dzwoni na komórkę już od dwóch tygodni, ale on nie odbiera, bo zepsuł się głośnik. Te cechy bardzo dotykają też zwykłej wdzięczności.

Ten blog czytają – zaglądając w statystyki – tysiące ludzi. Biorąc pod uwagę niektóre maile i spoglądając na Twittera – są wśród nich ludzie młodzi, licealiści i tak dalej. Czuję się w obowiązku o tym napisać (wybaczcie, jeśli zapachnie moralizowaniem), tym bardziej, że sam jestem szczęściarzem, który być może w ogóle by tego bloga już nie pisał, zajmując się back-endem w jakimś startupie na Wybrzeżu (moja pierwsza poważna rozmowa rekrutacyjna, miałem iść na okres próbny), gdyby nie Krzysztof z firmy Roche, który do mnie napisał. Nie wiem, czy zorganizowałbym konferencje, gdyby nie to, że w tej firmie spotkałem Pawła oraz potem, już w Nokii, Piotra. Gdybym nie spotkał Kamila czy Rafała nie byłoby JSNews. Nie wiem, czy w ogóle umiałbym programować i pisać, gdyby nie Damian, Łukasz czy Zbyszek z Załogi G. I tak dalej.

Dobrze jest czasem o tym pomyśleć. Nie, nie stawiajcie przesadnych ołtarzyków, być może w pewnych wypadkach wyszłoby na to samo. Miejcie jednak na tyle dystansu i pewności siebie, by uszanować i docenić ludzi, których spotykacie.

Czy jako organizator jestem zadowolony? Czuję niedosyt, bo nadal nie udało się stworzyć perfekcyjnego eventu. Przegraliśmy z kilkoma sprawami, które być może tak bardzo nie rzutowały na ostateczny odbiór konferencji przez uczestników, aczkolwiek napsuły nam trochę krwi. Była to pierwsza konferencja, którą organizowaliśmy sami od początku do końca (jeśli chodzi o Front-Trends był także Piotr Zwoliński). O ile przy kilku aspektach trochę zaryzykowaliśmy, to dzisiaj jesteśmy już na 100% pewni, że ryzyko powinniśmy trzymać od nich z dala.

Przy Falsy Values udało się kilka rzeczy, może nie do końca istotnych dla każdego, jednak z mojego punktu widzenia były one bardzo miłe. Przede wszystkim liczby – 250 gości! Była ekipa prasowa z webhosting.pl, która nakręciła solidny materiał z wydarzenia m.in. wywiady z prelegentami oraz uczestnikami. Możecie je zobaczyć w dziale Wideo.

Webhosting.pl – Falsy Values – wypowiedzi… przez WebhostingPL

Wreszcie dotarliśmy do większych mediów jak Spider’s Web czy wspomniany WebHosting. Były RedBull girls, które częstowały uczestników darmowymi napojami. Było mnóstwo gadgetów (szczęśliwcy wychodzili nawet z 3 różnymi koszulkami). Dzięki Pusherowi mieliśmy naprawdę dobrą imprezę w świetnej lokalizacji. Zresztą wszystkie miejscówki eventu były oddalone od siebie bardzo nieznacznie, co było naszym priorytetem. Standardowo gościliśmy 30-40% ludzi z zagranicy, jednak chcemy, by te liczby poszły w górę (wraz ze wzrostem ogólnej liczby gości oczywiście, bo liczymy nadal na Polskę). Jeśli chodzi o feedback nt. prelekcji oraz warsztatów to merytorycznie i jakościowo było bardzo dobrze. Konferencja nie miała opóźnień, ani poważnych problemów technicznych, jednak to był nasz obowiązek.

Na Falsy Values przeprowadziłem również debiutancki warsztat z Wprowadzenia do JavaScript. Liczę, że w ciągu 6 godzin udało mi się przekazać na tyle dużo wiedzy, by uczestnicy szkolenia mogli bez problemów dalej poznawać JavaScript, dochodząc do mistrzowskiego poziomu. Podczas warsztatu skupiliśmy się na problemie architektury aplikacji, pisząc prostą listę TODO, zaczynając od skopanego kodu, a kończąc na ładnym i obiektowym MVC.

Oczywiście muszę tutaj wspomnieć, że udało się poznać kilka nowych osób, w tym Czytelników tego bloga. Zrodził się również pomysł na dalsze edycje meet.js. Otóż będą to niekomercyjne spotkania organizowane już nie tylko przeze mnie i Pawła, ale każdego pasjonata, który zgłosi chęć pomocy w ich organizacji. Chciałbyś więc zorganizować meet.js w swoim mieście? Daj znać! Myślę, że projekt ten nabierze wkrótce rumieńców i wszyscy będziemy mogli dołożyć własną cegiełkę do rozwoju JavaScriptu i Open Webu w Polsce. Pierwsze ustalenia właśnie trwają. meet.js na razie skoncentrowany jest na Facebooku, w niedalekiej przyszłości odpalimy jednak nową stronę meetjs.pl.

Chciałbym też niniejszym podziękować naszym świetnym sponsorom. Mozilli, Nokii, DevMeetings.pl, Gadu-Gadu oraz Pusherowi. To są firmy, którym możecie ufać, że naprawdę zależy im na rozwoju community w Polsce, jak i w Europie.

Czego życzę sobie na przyszłość? Przede wszystkim większego zainteresowania ze strony polskich firm. Dochodzą do mnie głosy, że nadal gdzieniegdzie panuje przekonanie o tym, że konferencje w ogóle nie pomagają pracownikom, co jest kompletnym nonsensem. Życzyłbym sobie również większego zainteresowania mediów oraz firm takich jak Opera czy Google, które mają w Polsce własne oddziały, jednak na tym – mam wrażenie – kończy się wspieranie tego typu rodzimych inicjatyw. Byłbym bardzo rad, gdybyśmy mogli współpracować przy kolejnych takich wydarzeniach, tym bardziej, że dzięki temu ceny biletów mogą być jeszcze niższe.

Mimo wszystko, nadal większość dziennikarzy internetowych zignorowała nasze zaproszenia na to wydarzenie, co moim zdaniem jest dużym wstydem dla osób, które ponoć są pasjonatami sieci i z tej sieci żyją. Oczywiście nie będę wymieniał nazw, jednak siedząc w tym od środka widać jak na dłoni, kto poważnie traktuje swoich Czytelników. I chyba zacznę nieco więcej o tym pisać, bo mam wrażenie, że polscy ludzie front-endu są czasem traktowani przez media i niektóre firmy jako zwykła banda ciemniaków.

Odsuwając jednak negatywne emocje na bok i podsumowując, wielkie dziękuję dla każdego, kto odwiedził Warszawę z powodu Falsy Values (choćby na jeden dzień). Widzieć Was tam było budującym przeżyciem. Wierzę, że spotkamy się na kolejnej edycji!

• Fotki z wydarzenia znajdziecie na Flickr
• Wideo-relacja WebHosting.pl
• Oceń prelekcje na Speakerrate.com

A oto inne relacje z wydarzenia:

• Tomasza Kowalczyka,
• Radka Benkel,
• Roberta Vokiela,
• Piotra Cichosza [jPortal],
• Krzysztofa „Procka” Ściry,
• Andrzeja „End3ra” Mazura,
• Michała „ChemikPIL” Maćkowiaka
• Łukasza Anwajlera

PS Za jakiś czas (kilka tygodni) pojawią się wideo z prezentacji.

Twitter

Przypominam, że najświeższe informacje o konferencji znajdziecie na Twitterze: @falsyvalues. Oficjalny hashtag konferencji: #falsyvalues.

Workshopy

Najważniejsza informacja – należy przynieść ze sobą laptopa!

Miejsce

Workshopy zlokalizowane będą przy Al. Jana Pawła II 27 w siedzibie Golden Floor (należy szukać głównego wejścia naprzeciwko Hali Mirowskiej przy Coffee Heaven). Planujemy również oznaczyć to miejsce bannerami.

Konferencja odbędzie się w Kinie Femina w sali C. Do naszej dyspozycji są dwa piętra na lunch i przerwy kawowe, być może również zaplecze za salą (szczególnie ważne dla palaczy ;-))

Rejestracja każdego dnia rozpoczyna się od 8 rano. Workshopy, jak i konferencja trwają od 9 do 17. Aby ułatwić nam zadanie, fajnie byłoby, gdybyście przyszli z wydrukowanymi biletami.

Z ciekawostek, jeśli ktoś poczułby potrzebę – przy venue workshopów jest wspomniane Coffee Heaven, natomiast naprzeciwko Kina Femina – Starbucks oraz KFC.

Impreza

W czwartek od 19 w klubie Rabarbar w Warszawie odbędzie się główna konferencyjna impreza dzięki firmie Pusher – tzw. Pusher Party! Uczestniczyć w niej będzie mógł każdy – jeśli kupiłeś bilet tylko na dzień konferencji nie ma problemu, przyjdź z biletem i rozkoszuj się darmowymi drinkami i przekąskami od naszych sponsorów. Z Golden Floor do Rabarbaru jest tylko kilka przystanków tramwajowych!

Jeszcze raz wielkie dzięki dla sponsorów: Mozilli, Nokii, DevMeetings, Pushera oraz Gadu-Gadu!

I tak, skromny prezent od Ferrante, a mianowicie wejściówkę na dzień konferencji Falsy Values (piątek 20 maja) dostają:

• pim
• Tomasz Kowalczyk
• procek
• Vokiel
• sher
• czarodziejmarx
• zx
• ludwik

Do zobaczenia!

Niniejszym chciałbym podziękować jeszcze raz Mozilli, dzięki której w tym roku możemy rozdać o wiele więcej wejściówek! Jesteście świetni!

ferr: Robisz chyba jedną z najlepszych rzeczy jaka zdarzyła się polskiemu front-endowi zaraz po browsehappy czy blogu Riddle’a. Zaliczyłbym może do tego jeszcze osiołki oraz dawny kurs Pawła Wimmera…

Kacper: To dla mnie wielkie wyróżnienie, prawdę mówiąc nie czuję, żebym robił coś wielkiego, po prostu linkuję do dobrych artykułów.

Urzeka mnie szlachetność tego przedsięwzięcia. Skąd pomysł na css3.pl?

Jestem pasjonatem, lubię to, co robię, standardy internetowe to moje hobby od 2006 roku – zajmuje się tym zawodowo i wtedy postanowiłem założyć stronę css3.pl. Chciałem pisać artykuły, tutoriale, pokazywać przykłady, ale jestem czasami perfekcjonistą i nigdy żaden mój tekst nie był – w mojej ocenie – na tyle dobry, żeby go opublikować. Wpadłem więc na pomysł zamieszczania linków do artykułów, które piszą inni.

Nie podajesz tam nawet swoich danych…

Nie, ponieważ celem strony jest propagowanie standardów, w tym przypadku skupiłem się tylko na CSS, nie chciałem promować swojej osoby. Tak wyszło, że pośrednio promuję autorów tych tekstów, ale mi to nie przeszkadza. Sam jestem osobą, która do niedawna nie miała telefonu komórkowego, nie ma konta na serwisie społecznościowym typu Facebook i regularnie czyści ciasteczka, we wszystkich przeglądarkach. Tak więc to wynika też z mojego charakteru, po prostu nie lubię być osobą publiczną. Chociaż dałem się namówić na tę rozmowę, więc coś się jednak zmienia w moim podejściu, telefon też mam od niedawna. :)

Do tego starałem się nawiązać – domena wydaje się być idealna, by przy okazji wypromować swoją osobę/firmę. Wielu by tak zrobiło.

To prawda, miałem taką pokusę, tym bardziej, kiedy niedawno porzuciłem stałą pracę i przeprowadziłem się do innego miasta. Promocja mojej osoby mogłaby mi pomóc. Jednak czuję, że rozczarowałbym wiele osób, gdybym zaczął wykorzystywać css3.pl do promowania siebie, tym bardziej, że tak naprawdę to inni się napracowali i napisali teksty do których linkuje.

Chyba można uznać Cię ekspertem od Polskich blogów webdeveloperskich. Jak ocenisz tę część blogosfery?

Zwykle jestem krytycznie nastawiony do wszystkiego, mam po prostu takie podejście, więc ocena będzie raczej surowa. W porównaniu z blogami angielskojęzycznymi wygląda to nieciekawie, blogi polskojęzyczne nie mają wiele do zaoferowania, zwykle najpierw coś pojawia się za granicą, a później u nas i to okrojone.

Skąd bierzesz wszystkie te linki? Google? RSS? Może ludzie sami piszą z prośbą o podlinkowanie?

Czasami piszą, ale zdecydowana większość to owoc moich poszukiwań. Chyba mogę powiedzieć – nieskromnie – że jestem najlepiej poinformowaną osobą odnośnie artykułów o CSS3. Wykorzystuję Google Chrome, opcję zapamiętywania odwiedzonych stron, filtrowanie po dacie i języku oraz dwa dodatki do Chrome, za pomocą których banuje domeny, które są spamem, lub nie odpowiadają profilowi. W ten sposób codziennie jestem wstanie przeszukiwać sieć w poszukiwaniu nowych artykułów. Niestety jest tego jak na lekarstwo, w tym roku dodałem tylko dwa wpisy.

Dostrzegasz jakieś perełki z dużym potencjałem? Dziś nie ma wiele miejsc, by wyróżnić dobrą robotę, więc mamy szansę zrobić to tutaj. Być może kogoś to zmobilizuje…

…

Długo się zastanawiasz, jest tak źle?

Nie do końca, już złożyłem gratulacje jednej osobie, której tekst bije rekordy oglądalności. W tym miejscu muszę wyjaśnić, że korzystam ze statystyk Google Analytics, dodatkowo mam podpięty skrypt rejestrujący ilość kliknięć w linki, w ten sposób wiem, które są najpopularniejsze. Najpopularniejszym artykułem na css3.pl jest – Tło gradientowe w CSS3 – napisany przez kobietę… :)

I dodam że mi również ten artykuł się podoba.

Na uwagę zasługuje również jedyne video – Przycisk CSS3.

Podałeś przykład bloga, który poddał się po 6 postach. Mam wrażenie, że to dominująca tendencja.

Ta przypadłość jest powszechna, nie tylko u blogerów, po prostu trudno jest wytrwać w postanowieniu, jeśli nie widać wyników, a raczej kilkoma postami świata nikt nie podbije, na uznanie trzeba sobie jednak zasłużyć ciężką pracą. Chociaż z drugiej strony, produkowanie mini postów, które nic nie wnoszą, w ilościach hurtowych, jest chyba jeszcze gorsze.

Świadczy to na pewno, czy komuś spodobało się blogowanie, czy nie. W większości głównym argumentem jest tutaj liczba Czytelników. Ich zdobywa się głównie uporem. No i pracowitością. To ma też jakiś związek z Twoim blogiem – jest to swoista brama do poznania nowych, zdolnych front-endowców…

Tak, na pewno, w końcu css3.pl jest dość wysoko w wynikach wyszukiwania, a blogi, do których linkuje czasami są nowe, czasami nieznane. Poza tym większość autorów, do których zamieszczam linki monitoruje odwiedziny na swoim blogu, muszą widzieć wzrost zainteresowania artykułem do którego linkuje. Czy to ich mobilizuje do dalszej pracy, nie wiem – nie odniosłem takiego wrażenia.

Śledzisz Joggera?

Nie.

Swego czasu – przynajmniej według mnie – zagłębie świetnych wpisów o front-end… Jakoś to wszystko teraz umiera. Jedni znajdują pracę i nie mają czasu, inni nie czują pisania. Co się stało? Nadeszła era video?

Sam zadaję sobie to pytanie, wygląda na to, że stara gwardia wypaliła się albo próbuje swoich sił w wielkim świecie. Z kolei młodzi frontendowcy chyba częściej sięgają po artykuły angielskojęzyczne.

A ich poziom jest dość wysoki, co raczej zniechęca do pisania własnych.

Pozostają jeszcze własne przemyślenia, tricki. Zauważyłem też, że nie u wszystkich jest aż tak dobrze z angielskim, by pozwolić sobie na regularną lekturę zagranicznych postów. Szkoda, zastanawiam się czasem, czy w szkołach piszą jeszcze wypracowania…

Jeśli chodzi o triki, to w sieci jest tego taka masa, że trudno nadążyć, nie wiem czy widziałeś trójwymiarowy, animowany Mario Bros dla Safari. Jeśli chodzi o język angielski, to masz rację, odnoszę wrażenie, że jest barierą dla wielu i dlatego wolą czytać po polsku.

Wiesz, mamy te same przeglądarki, znamy te same techniki. Pójdę jeszcze dalej i stwierdzę, że jesteśmy strasznymi leniami. Nie wiem czy to kwestia genetyczna, aczkolwiek u nas aktywne działanie nie idzie w parze z potencjałem i umiejętnościami. Choćby przykład – jesteśmy dobrzy w IT, ale już z przedsiębiorczością jest o wiele gorzej, co widać w postaci ilości innowacyjnych startupów. Małej, dodajmy.

Myślę że to jest po części kwestia tego jak żyjemy tutaj w Polsce, a jak żyje się na zachodzie. Jeśli twoim głównym zmartwieniem jest zarobić na czynsz, a marzeniem MacBook to może ci się po prostu nie chcieć poświęcać czas na pisanie. Co do przedsiębiorczości, to się nie zgodzę, Polacy są przecież bardzo zaradni, w różnych dziedzinach.

To że jesteśmy zawsze krok lub dwa za krajami wyżej rozwiniętymi jest raczej naturalne. Poza tym wiele talentów eksportujemy, zamiast je zatrzymać.

Ostatnio jestem zdania, by żyć w Polsce, a swoje usługi sprzedawać za granicę. Możliwości – choćby freelancerskich – jest sporo.

To jest dobry pomysł, ale czy wtedy będziesz pisał po polsku? Lepiej się promować na rynek zachodni.

Temat języka odsuwam na drugi tor, bo generalnie problem raczej rozbija się w ogóle o to, czy coś robić, czy nie… Wróćmy do CSS. Jesteśmy już gotowi, by używać CSS3 częściej w dużych projektach?

To zależy, teraz np. pracuję nad stroną, która ma wyglądać tak samo pod IE6 i Firefox 4, ale pracowałem też nad takimi, które w ogóle nie musiały działać w IE. Jeśli pytasz, czy CSS3 jest gotowy, aby wykorzystywać go komercyjnie, to uważam że nie jest, głównie przez IE7, IE8, których prędko się chyba nie pozbędziemy.

Na urządzeniach mobilnych na szczęście jest zgoła inna sytuacja. Panuje WebKit, można szaleć do woli.

Ale urządzenia mobilne to mały procent.

Niestety. W poprzednim projekcie miałem możliwość pisania tylko pod WebKita, jednak nie wszyscy mają taką możliwość. A co powiesz o stwierdzeniu, że WebKit staje się nowym IE6?

Uważam, że tak się nie stanie, chociażby dlatego, że większość z tego, co obsługuje WebKit jest wcielana do oficjalnego CSS3, tak było chociażby z gradientami CSS. Po prostu mają dobre pomysły.

Twój ulubiony „ficzer” CSS3?

Nie mam takiego, jest wiele fajnych rzeczy, czekam na możliwość cięcia spritów, czyli wycinania konkretnego obszaru obrazka. Lubię gradienty i animacje, nowe selektory są bardzo przydatne i chyba trochę niedoceniane.

Zaokrąglone rogi, z których wielu się śmieje, to jest jednak duża pomoc.

Wreszcie można zrobić coś porządnego tylko i wyłącznie przy użyciu CSS. Świetny czas.

Ja bardzo szanuje pracę designerów, rozumiem, że wygląd jest ważny, chociaż nie najważniejszy. Dlatego doceniam zaokrąglone rogi czy niestandardowe fonty. Budowanie strony na obrazkach tła i skryptach jest męczące, mało elastyczne i zaśmieca kod, a teraz możemy pisać tak, jak należy. No, może jeszcze nie teraz, ale już wkrótce.

Widziałeś blueprint grid tylko w CSS? Mistrzowskie!

Swego czasu zrobiłem coś podobnego, bawiłem się trochę.

Właśnie publikacji takich zabaw nam brakuje! ;-)

Nigdy nie byłem do końca zadowolony, więc nie opublikowałem.

Powinienem Cię teraz zdrowo opieprzyć…

Odwzorowałem też np. ikonę RSS w czystym CSS. Ale potem gdzieś pojawiło się coś podobnego, więc uznałem, że to jest proste. Siatkę też miałem z miarkami na górze i po boku.

Liczę, że następnym razem opublikujesz swoje dzieło. To samo tyczy się każdego, kto to przeczyta. Mogę nawet o tym zapostować… Może to jest okazja by css3.pl popchnąć też w stronę CSSowych dem?

Dem? Masz na myśli przykłady bez rozpisywania się, jak to działa i dlaczego?

Tak.

To jest jakiś pomysł, zastanawiałem się ile może być osób w sieci, które nie mają własnego bloga, a chciałyby pochwalić się tym co stworzyły. Skorzystam z okazji i powiem, że jeśli macie jakieś ciekawe dema możecie je do mnie słać.

A kiedy RSS w css3.pl? Brakuje tego…

Wiem, ale jeśli wstawię RSS stracę odwiedziny, trudniej będzie mi monitorować kliknięcia oraz inne statystyki, ale to jest dla mnie cenne.

Zawsze można zbudować jakiś silnik w PHP. Na przykład…

Sam tego nie zbuduję, ale pomyślę o RSS, bo nie jesteś pierwszą osobą która mi o tym mówi.

Jakie masz inne plany na dalszą działalność?

Miałem w planach coś na wzór caniuse.com, czyli tabele z obsługą CSS3 w przeglądarkach, ale na razie poległem, to jest ogrom pracy.

Plany są, pewnie zapału też nie brakuje. Częgo więc wypada życzyć na 2011? Chyba większej ilości artykułów o CSS, co?

Zdecydowanie, ale to już nie leży w mojej mocy, a może leży? W każdym razie zachęcam wszystkich do pisania o CSS3.

Przesadzę, gdy powiem, że dostajemy 100 Czytelników za darmo?

Strona css3.pl ma ponad 3 tysiące odwiedzin miesięcznie (dane za GA), a nowe wpisy pojawiają się na samej górze, tak więc…

Powiem szczerze, że miałem duży dylemat pomiędzy jeszcze jedną pracą. Generalnie, co zadecydowało to mała wielkość kodu, brak nadmiarowych klas czy tagów i jeden szczegół – obecność wrappera na wszelki wypadek. Ten css jest po prostu dobrze napisany i działa. A propos – na stronie Opery możecie przetestować go pod Operą Mini.

Punktowaliśmy przede wszystkim to, czy używacie najświeższych ficzerów CSS3. Tak więc można było użyć przede wszystkim dwóch rzeczy: display: box oraz calc. Potem było działanie na urządzeniach mobilnych – wiele przysłanych rozwiązań tego nie wspierało. Liczyła się też schludność kodu. Jeśli ktoś dodawał mnóstwo niepotrzebnych id to był oceniany niżej (to musiało być jednym z kryteriów z powodu wąskiej tematyki, mimo że identyfikatory nic nie robiły). Było też jedno rozwiązanie na table-cell oraz różne kombinowanie z marginesami czy z position.

Jeszcze raz przepraszam za opóźnienie. Ostatnio wróciłem do szkoleń z JS, pracuje też nad wieloma rzeczami naraz, co w połączeniu dało taki a nie inny efekt. Niemniej, chciałbym podziękować za kilkanaście rozwiązań. Większość z nich była na wysokim poziomie, chociaż pojawiło się kilka na podstawie float – zachęcam ich autorów do sprawdzenia nowości.